Wywiady

Omasta o nowym albumie: Bardziej hip-hopowy, ale nadal zagrany na jazzowo

Jakub Krzyżański
Jakub Krzyżański
18.11.2026

„Każdy z nas mocno napędza pozostałych” – mówią Antoni Blumhoff i Paweł Kowalik z Omasty. Krakowski zespół powraca z drugim albumem, „Hits Different” (Astigmatic Records), na którym jeszcze śmielej łączy jazz z hip-hopem. Jak muzycy podeszli do pracy nad nowym materiałem? Czy sukces debiutanckiego „Jazz Report from the Hood” stał się dla nich źródłem presji, czy raczej motywacją? I co jest ważniejsze w jazzie: czerpanie z tradycji czy uważna obserwacja współczesnej kultury?

Jakub Krzyżański: Od samego początku łączycie w swojej muzyce jazz z hip-hopem, ale na nowym albumie „Hits Different” ten drugi składnik wydaje się jeszcze bardziej wyeksponowany. To kwestia większego luzu i śmiałości czy zdobytego doświadczenia?

Paweł Kowalik: Myślę, że faktycznie na tej płycie jest więcej hip-hopu, bo sami chcieliśmy pójść w stronę jeszcze bardziej bitowych utworów. Zresztą cały proces powstawania albumu opierał się na tym, że każdy z nas robił jakieś bity, z których później tworzyliśmy utwory instrumentalne. Nie zakładaliśmy jednak, że chcemy nagrać bardziej hip-hopową płytę. Po prostu naturalnie wyszło to, co planowaliśmy od zawsze, czyli połączenie grania na instrumentach z naszą miłością do muzyki hip-hopowej i jazzowej. W trakcie komponowania albumu udało nam się pomieszać te dwa światy. Może jest bardziej hip-hopowy, ale nadal zagrany na jazzowo.

Już sama okładka „Hits Different” mocno podkreśla uliczny charakter nowej muzyki. Jak powstał ten projekt?

Antoni Blumhoff: Po prostu szukaliśmy kogoś, kto pasowałby do nas i naszej muzyki. Przy pierwszej płycie wyglądało to trochę inaczej i znalezienie odpowiedniego projektu zajęło nam więcej czasu. Współpracowaliśmy z różnymi grafikami, ale kilka podejść zakończyło się niepowodzeniem. Tym razem Łukasz, nasz menedżer, od razu zaproponował, żeby odezwać się do Rafała Badana.

Paweł: Tak naprawdę już jego pierwsza propozycja nam siadła. Oczywiście pojawiło się kilka wstępnych pomysłów, ale jeden z nich od razu nam się spodobał. Wysyłaliśmy mu też chyba jakieś nasze nagrania z prób jako inspirację, nie?

Antoni: Nie, płyta była już gotowa. Po prostu dostał ją wcześniej do odsłuchu na SoundCloudzie.

fot. Jędrek Maczugowski

Na ile nowe utwory są efektem spontanicznego jamowania i muzycznej zabawy, a na ile poprzedziła je konkretna koncepcja i praca nad detalami?

Antoni: Wydaje mi się, że jest w tym znacznie więcej zabawy niż na pierwszej płycie, ale mniej jamowania. Przy debiucie rzeczywiście dużo jamowaliśmy i coś z tego wychodziło. Tym razem jednak mogliśmy grać w ten sposób godzinami, a i tak niewiele dobrego by z tego wynikło. Jeszcze miesiąc przed nagraniem nie mieliśmy właściwie gotowego materiału, więc zaczęliśmy eksperymentować na różne sposoby. Pamiętam na przykład taką nocną próbę, na którą spotkaliśmy się w salce we trzech: ja, Paweł i Wojtek. Powstał wtedy numer, który ostatecznie trafił na płytę, choć w finalnej wersji brzmi zupełnie inaczej niż to, co stworzyliśmy tamtej nocy. Zrobiliśmy go na takim malutkim Korgu, wiesz, niewielkim syntezatorze na baterie, z drum machine'em. Sporo utworów powstawało właśnie w ten sposób. Jeden z nich narodził się na przykład podczas improwizacji Pawła na perkusji...

Paweł: No i tak na pałę coś grałem, a potem Nikodem to przechwycił i zagrał już porządnie, i powstał numer. Niektóre utwory rodziły się właśnie w taki sposób. Po prostu się bawiliśmy i próbowaliśmy podchodzić do komponowania na różne możliwe sposoby.

Antoni: Tak, niektóre utwory zaczynały się od zapisanych w nutach fragmentów, do których później dopisywaliśmy kolejne części. Inne powstawały jako bity, które następnie odtwarzaliśmy na żywo. Kiedy jednak w końcu złapaliśmy odpowiedni kierunek, wszystko ruszyło bardzo szybko. Jeszcze miesiąc przed nagraniem trudno nam było zebrać cały materiał w całość...

Paweł: A kiedy już weszliśmy w tę zabawę, o której Antek tak fajnie opowiedział, wszystko poszło naprawdę mega szybko.

Zmobilizował was deadline?

Paweł: Na pewno deadline też nas trochę przycisnął. Wiedzieliśmy, że musimy zrobić tę płytę, ale nie za wszelką cenę. Rozmawialiśmy nawet o tym, że jeśli nie będziemy mieli odpowiedniego materiału, po prostu nie wydamy albumu. Nie chcieliśmy wypuszczać czegoś tylko po to, żeby płyta się ukazała. Nie ma sensu robić tego na siłę. To się trochę gryzie, nie? Ostatecznie szczęście nam dopisało i zdążyliśmy.

fot. Róża Sasor

W ostatnim utworze „Missed Call”, kiedy wchodzi trąbka, przez chwilę miałem wrażenie, że słyszę gitarową solówkę Santany. Skąd biorą się takie pomysły na brzmienie?

Paweł: W ogóle sporo osób myli instrumenty w artykułach. Raz pisali, że to gitara, innym razem, że Roland albo saksofon. Także fajnie.

Antoni: Skąd biorą się takie pomysły? Na pewno w dużej mierze z tego, czego słuchamy. Pamiętam, że mniej więcej w tamtym okresie podczas jednej z prób rozmawialiśmy z Wojtkiem o Jimim Hendrixie. To jednak raczej wszystko wyszło mimochodem, nie było żadnego konkretnego założenia.

Paweł: Chyba mamy też tak, że każdy z nas mocno napędza pozostałych. Dobrze widać to, kiedy porównamy, jak zaczynaliśmy grać, z tym, jak tworzymy teraz, po prawie trzech latach. Nasze instrumentarium bardzo się zmieniło i każdy z nas zachęca pozostałych do eksperymentowania. Nie chcemy być zespołem, w którym Antek jest saksofonistą, ja trębaczem, Wojtek basistą i na tym koniec. Wiadomo, na basie trudniej o takie eksperymenty, bo ten instrument musi przede wszystkim trzymać całość, ale wszyscy chcemy się trochę pobawić. Jesteśmy muzykami, tworzymy zespół i możemy urozmaicać nasze brzmienie. Dlatego ciągle czegoś szukamy.

Debiut przyniósł wam złotą płytę – osiągnięcie wyjątkowe nie tylko jak na jazz, ale również na niezależne wydawnictwo. Taki sukces daje presję czy wolność?

Paweł: Nie czuję ani presji, ani jakiejś wielkiej wolności. To po prostu fajne uczucie. Miło jest popatrzeć w domu na tę płytę. To osiągnięcie, które daje motywację do dalszej pracy i sprawia, że chce się robić więcej. Ale osobiście nie odczuwam z tego powodu presji...

Antoni: Wiesz, dało nam to tyle samo presji, co wolności, więc wszystko się wyzerowało. W sumie jest tak samo jak wcześniej.

Astigmatic Records słynie z wydawania płyt, które są nie tylko nośnikami muzyki, ale też kolekcjonerskimi przedmiotami. Czy takie podejście było wam bliskie już wcześniej, czy dopiero współpraca z labelem zmieniła wasze spojrzenie na fizyczne wydawnictwa?

Paweł: Myślę, że współpraca z Astigmatic na pewno nauczyła nas, jak dbać o fizyczne wydawnictwa. Pokazali nam, na co zwracać uwagę, choć każdy z nas już wcześniej interesował się tym tematem.

Antoni: Zawsze jarałem się, kiedy widziałem jakieś fajne, limitowane wydania ulubionych zespołów, ale zazwyczaj były dla mnie za drogie (śmiech).

Paweł: Sami pewnie nie mielibyśmy możliwości, żeby przygotować coś takiego na własną rękę, a jeśli już, wymagałoby to znacznie więcej czasu i pieniędzy. Myślę jednak, że każdy z nas, słuchając muzyki, zwracał uwagę na ciekawe okładki i specjalne wydania. Fajnie jest w końcu mieć coś takiego z własną muzyką, nie?

O nowej fali popularności polskiego jazzu powiedziano już wiele. Wy jednak sporo koncertujecie za granicą i możecie obserwować tamtejsze środowiska z bliska. Czy to, co dzieje się dziś w Polsce, jest częścią szerszego, międzynarodowego trendu, czy mamy do czynienia ze zjawiskiem specyficznym dla naszej sceny?

Antoni: Wydaje mi się, że trudno porównywać naszą scenę z krajami zachodnimi, bo tam wygląda to zupełnie inaczej. My dopiero od 1989 roku mieliśmy dostęp do muzyki z całego świata. Kiedy spotykamy ludzi w Holandii czy Belgii, odwiedzamy sklepy z winylami i gramy koncerty, widzimy, że tam jest to coś zupełnie naturalnego. Tak było od dawna i pewnie nadal będzie, dlatego trudno nam znaleźć bezpośrednie porównanie. Mam wrażenie, że w Polsce popularność młodego jazzu jest bardziej widoczna. Wydaje mi się też, że polska scena młodego jazzu jest bardziej wyrazista, przynajmniej w zestawieniu z tym, co słyszeliśmy w krajach Beneluksu czy na różnych showcase'ach. Oczywiście to mocno subiektywna opinia.

Paweł: Może jesteśmy też bardziej głodni tej muzyki, właśnie z powodów, o których mówi Antek. Skoro wcześniej nie było takiego dostępu do tej muzyki, to my, jako młodzi muzycy, mamy więcej do pokazania. W Polsce nie mamy też zbyt wielu punktów odniesienia, do których moglibyśmy porównać to, co robimy, nie?

Antoni: Mam wrażenie, że polska scena wciąż się rozwija i nie jest jeszcze tak ułożona, żeby można było mówić o jakichś żyjących legendach naszego pokolenia. Trudno mi to dokładnie nazwać, ale czuję, że ciągle próbujemy być coraz lepsi i szukamy nowych kierunków. Ta scena cały czas ewoluuje, czasami popełnia błędy i wraca do punktu wyjścia.

Paweł: To, co Antek powiedział, trochę do mnie trafia. Mieliśmy przecież wielkich gigantów: Stańkę, Urbaniaka, Ptaszyna. Niestety żadnego z nich nie ma już z nami. Mam wrażenie, że doszliśmy do momentu wymiany pokoleń i musimy jeszcze trochę poczekać, żeby zobaczyć, co z tego wyniknie. Jest dużo formacji, młodych zespołów i muzyków, którzy dopiero zaczynają swoją drogę. Myślę, że dopiero za kilka lat przekonamy się, w jakim kierunku to wszystko pójdzie.

fot. Jędrek Maczugowski

Co według was w jazzie jest istotniejsze: czerpanie z tradycji czy reagowanie na współczesną kulturę?

Paweł: Myślę, że i to, i to.

Antoni: Bycie czujnym na siebie i na to, co samemu się lubi. Trzeba pokazywać na scenie siebie, bo to właśnie ludzie w tobie doceniają.

Dzięki za rozmowę.

fot. główne: Róża Sasor

Jedyny polski portal o płytach winylowych. W sieci już od ponad 10 lat (wcześniej Psychosonda)

Dane kontaktowe

Redakcja Portalu Winylowego
(biuro e-words)
al. Armii Krajowej 220/P03
43-316 Bielsko-Biała

© 2026 Portal Winylowy. All rights reserved.